Een akkoord

Bron: CAO-krant FNV Bondgenoten

De sfeer was grimmig en lange tijd hing er een staking in de lucht. Maar uiteindelijk sleepte FNV Bondgenoten bij Corus een prima cao uit het vuur. Het onderhandelingsresultaat van 23 maart pakt goed uit voor alle 9500 medewerkers. Toch zijn er twee maanden later nog veel vragen. Onderhandelaar Jos Duijnhoven: “We hebben een fantastisch resultaat geboekt, waar we best een beetje trots op zijn. Met deze speciale krant willen wij nu nog eens goed laten zien wat er met de steun van onze achterban is bereikt.”

In de nieuwe cao gaat iedereen er tot oktober volgend jaar 3 procent op vooruit. Voor de lager betaalden en leerlingen van de bedrijfsscholen kan de loonstijging zelfs oplopen tot dik 4 procent. Daarnaast kan iedereen nog steeds op 62 jaar met pensioen, is de bijdrage van Corus aan de ziektekosten verdubbeld tot 240 euro per jaar en wordt de aanvullingsregeling bij ziekte zelfs verbeterd. Ook de reïntegratie van (gedeeltelijk) arbeidsongeschikten bij het staalbedrijf krijgt een stevige impuls.
Een prima pakket, maar daarvoor moest wel keihard met de vuist op tafel worden geslagen. Toen de onderhandelaars en de Corus-directie op 19 januari voor het eerst bij elkaar kwamen, was de stemming bij de bond aanvankelijk opgewerkt en positief. Het staalbedrijf had immers heel duidelijk gemaakt dat veel nieuwe wetsvoorstellen van het kabinet Balkenende te ver gingen.
Met het Museumpleinakkoord in de binnenzak ging de bond aan de slag om de nadelige effecten op het gebied van de inkomens, de wao en de pensioenen te repareren. Regering, bonden en werkgevers hadden immers afgesproken dat er op dit terrein snel zaken konden worden gedaan. Onder het motto ‘en nu afrekenen’ werd door de bond een volwaardig pakket voorstellen op tafel gelegd.
Duijnhoven: “Het was helpers weg, nu de tweede ronde. In het centraal akkoord was afgesproken dat er gerepareerd mocht worden en er ruimte was voor een bescheiden loonsverhoging. We dachten: dat gaan we dan nu even regelen, dat moet niet al te moeilijk zijn. Zeker niet, omdat er bij Corus voor het eerst sinds de fusie met British Steel over de hele breedte winst werd geboekt.”

Vette worst
Maar tijdens de eerste onderhandelingsronden bleek al snel dat Corus zich niets aantrok van het centraal akkoord. Alle voorstellen werden door het bedrijf naar de prullenbak verwezen. Wel zwaaide Corus met een dikke winstuitkering, waarmee in één klap aan de financiële eisen van de bonden zou worden voldaan.
De sfeer aan tafel sloeg om en werd snel grimmiger. John de Vries, binnen de kadergroep van de bond coördinator arbeidsvoorwaarden: “Zo’n uitkering is natuurlijk hartstikke leuk, maar het werd door Corus onterecht opgevoerd. Dat is namelijk geld waar mensen met z’n allen voor geknokt hebben en heeft niets met de cao te maken. De winst kan volgend jaar wel weer nul zijn.”
Ook de leden van de bond begrepen dat maar al te goed. De Vries: “Die vette worst werkte averechts. Ze wisten: die smaakt maar één keer lekker. We gaan ons niet in de maling laten nemen.”
Ondanks hevige protesten van de bond, ellenlange onderhandelingen en tussentijdse ledenvergaderingen hield Corus voet bij stuk. Pas nadat de leden hadden ingestemd met een algemene staking (toevalligerwijs op de dag dat Corus een historische winst bekend maakte) en onder invloed van spontane poortacties door personeel van de HTD, kwam de boel plotseling in een stroomversnelling en ging het bedrijf alsnog overstag.
Op alle hoofdpunten van FNV Bondgenoten kwam Corus de bond tegemoet. Niet alleen de salarisstijging, maar ook de eisen op het gebied van pensioenen en ziektegeld werden ingewilligd.

Achterban
Jos Duijnhoven: “Er wordt vaak gedacht dat zo’n onderhandeling een rituele dans is. Maar dat was dit keer echt heel anders. We hadden onze manifestatie er met het Museumplein bij wijze van spreken al opzitten. We gingen echt zakendoen en hielden keihard aan onze terechte eisen vast. Corus heeft dat uiteindelijk moeten inzien, mede door onze sterke positie. Ook onze achterban heeft dat goed opgepikt. Zeker de jeugd. Hele klassen van de bedrijfsschool kwamen naar de vergaderingen.”
Het was aanvankelijk natuurlijk niet vanzelfsprekend dat ook de achterban tot het uiterste zou willen gaan. In oktober was er al gestaakt en zo’n actie gaat niet in de koude kleren zitten. Veel mensen vonden aanvankelijk ook dat Corus niet de schuld mocht krijgen van het kabinetsbeleid. Maar al snel wisten de onderhandelaars hun achterban ervan te overtuigen dat Corus zelf verantwoordelijk was voor de impasse.
John de Vries: “Je hebt bij Corus de hele club nodig en uiteindelijk is het heel goed gevallen. Daar zijn wij best trots op. Maar je ziet ook dat onze achterban enorm trots is op wat er is bereikt.”
Jos Duijnhoven: “Van het cao-akkoord bij Corus, maar ook van dat van Unilever, ging zelfs een echte voorbeeldfunctie uit. De werkgevers werden tot nieuwe inzichten gebracht. Na ons resultaat kwamen plotseling allerlei onderhandelingen los. Er was landelijk kennelijk een doorbraak nodig.”
De cao-resultaten bij Corus zijn niet gering. Los nog van de inkomens en de pensioenen is ook de duur van de cao beperkt gebleven tot 20 maanden, wat momenteel in cao-land aan de korte kant is. Volgens de onderhandelingsdelegatie geeft de relatief korte looptijd de werknemers de mogelijkheid om volgend jaar de cao weer aan te passen.
Duijnhoven: “Dat is een belangrijk voordeel. Wij willen niet zeggen: hier is uw cao, tot over een paar jaar. Nee, wij willen dat de mensen echt betrokken blijven en telkens kunnen zeggen wat ze willen.”