Weekendjeweg.nl

Marianne Baars maakte weekendjeweg.nl groot
‘Ik kan niet tegen getrut’

Ze was pas dertien en rommelde met papieren om een baantje bij een cafetaria te versieren. Later combineerde ze een fulltime studie met een fulltime baan. Marianne Baars, het 35-jarige boegbeeld van de succesvolle boekingssite weekendjeweg.nl, houdt nu eenmaal erg van keihard werken. Hoewel, werken? ‘Het klinkt misschien een beetje zielig, maar weekendjeweg.nl zit gewoon helemaal in me.’

Met een half miljoen boekingen per jaar is Weekendjeweg onbetwist de populairste site voor last-minute trips voor hotels en bungalows. Baars is sinds 1997 algemeen directeur van Bookit, het moederbedrijf van Weekendjeweg, dat ook spin-offs als nachtjeweg.nl, hotelletje.nl en bungalows.nl onder haar vleugels heeft.
Weekendjeweg kwam online vlak voordat in 2000 wereldwijd de luchtbel van de internethype uiteen spatte. Maar met Baars aan het roer wist het bedrijf de kaalslag onder de nieuwkomers eenvoudig te overleven. Sterker nog, de torenhoge ambities van het internetbedrijf werden ruimschoots waargemaakt. In het kantoor op een Amstelveens industrieterrein werken inmiddels een slordige 100 mensen aan de verdere groei.

Onlangs nog een weekendje weg geweest?
Baars: ‘Jazeker. Drie weken geleden nog. Ik ben een grootverbruiker. Ik ga zo’n vijftien tot twintig keer per jaar. Laatst heeft iemand voor mij uitgerekend dat ik inmiddels zo’n 400 hotels van binnen moet hebben gezien. Erg hè eigenlijk?’

Vast niet allemaal privé?
Baars: ‘Ik denk ongeveer de helft. Maar ja, hoe privé is het als ik in een hotel kom? Ik zit nog net niet te jureren aan het ontbijt. Dat is vrij irritant ja, haha! Ik heb er al zoveel gezien, ik zou het perfecte hotel kunnen bouwen.’

Bent u een workaholic?
Baars: ‘Wat is een workaholic? Ik ben wel altijd wel met de zaak bezig. Ideeën genereren, dat is het leukste. En die komen niet achter je bureau, maar wanneer je in de supermarkt loopt. Ben je dan aan het werk? Ik vind eigenlijk van niet, dat is gewoon hoe ik ben. Een jaar of vijf jaar geleden, okay, toen maakte ik echt tropenuren. Zat ik van ’s ochtends negen tot ’s avonds negen te buffelen. Maar die tijd is voorbij. Nu deel ik mijn tijd in. Ik kan niet echt zeggen dat ik omkom van de stress. Het bedrijf zit gewoon in me. Dit ben ik. En dit is het leukste wat er is. Heel erg cliché.’

Baas over 100 man, hevige concurrentie en toch geen stress?
Baars: ‘Niet van die tijdnoodstress. Nu gaat het om meer om zware denkstukken, producten die misschien achterblijven. Doe je er geld bij of trek je de stekker eruit? Dat soort vragen.

Een voorbeeld?
Baars: ‘Wochendendtrips.de, de Duitse variant. Gaat niet zo lekker. Ook al zijn het onze buren, de Duitse cultuur steekt toch heel anders in elkaar. Duitsers zijn trouw, gaan honderd jaar op dezelfde plek op wintersportvakantie. Dat is iets waarin jij je kunt vergissen.
Dan is het even moeilijk, maar zoiets hoort erbij. En het is mijn keuze, ik wil dat soort beslissingen nemen. Het past bij me. Natuurlijk denk ik af en toe ook wel eens: stond ik maar in een schoenenzaak. Maar meestal ben ik in prima mijn element met wat ik doe. Ik zou niet geschikt zijn voor een denktank; een mening ventileren en dat is het dan. Nee, ik wil onderdeel zijn van het besluit. Dan sta je al gauw aan het roer.’

Had u een goede start?
Baars: ‘De voorloper van Bookit deed vergaderlocaties voor bedrijven. In 1999 vroeg Grandorado of wij via onze databases bungalows konden wegzetten in het laagseizoen. Dat was de eerste stap. Tegelijkertijd had de zakelijke markt het heel zwaar en kwam internet opzetten. Alles bij elkaar sloot de leisuremarkt perfect aan op de markt die we al hadden. En de leisuremarkt bleek ook nog eens perfect geschikt voor internet. We hebben het bedrijf niet op z’n kop hoeven zetten, de omslag kwam min of meer geleidelijk.’

Welk verschil maakt een jonge én vrouwelijke directeur?
Baars: ‘Toen we als Weekendjeweg skyhigh gingen hebben we in de publiciteit ordinair gebruik gemaakt van het feit dat ik als jongedame zo’n bedrijf run. Helaas komt dat nog niet zo vaak voor. Mij persoonlijk interesseert dat beeld eigenlijk niet, maar het leverde wel degelijk een hoop publiciteit op. Een beetje suf eigenlijk, maar zo werkt het nou eenmaal.’

Een pr-bureau, een persoonlijke website, een eigen tv-programma. Dat is niet suf, dat is strategie.
Baars: ‘Ik zit daar dubbel in. Enerzijds vind ik het heel normaal om het boegbeeld te zijn. Ik ben twee keer net geen Zakenvrouw van het Jaar geworden en dat was eigenlijk best jammer, want dat had ik goed kunnen gebruiken om het bedrijf op de kaart te zetten. Maar als ik eerlijk ben denk ik meestal: laat mij maar gewoon op kantoor zitten en mijn werk doen. Ik ben geen geboren netwerker, ik spring niet graag op een podium voor een presentatie. Ik kan het inmiddels wel, maar als ik mag kiezen, dan zeg ik liever nee.
Weekend Tripper (Net 5) is gewoon leuk om mee te maken. We werden regelmatig voor dit soort programma’s benaderd, maar dit paste bij ons. We zochten een manier om naamsbekendheid te houden. Niet plat, maar subtiel. Weekend Trippers is als reisprogramma een bescheiden manier om Weekendjeweg te promoten. Het zou ook voor andere bedrijven een goede aanvulling kunnen zijn. Vergeleken met advertenties en Google valt de investering best mee. Het was een goede deal.’

U klinkt bescheiden.
Baars: ‘Ja, we zijn als bedrijf bescheiden, zeker intern. Laatst hadden we een vergadering over nieuwe specials, we noemden het de goedkoopste weekendjes. Nee, zegt iemand, dat kan niet, want misschien is dat helemaal niet zo. Haha, we zijn vreselijk braaf af en toe. Dat is moeilijk te veranderen. Vanwege de toenemende concurrentie zouden we best platter kunnen zijn en meer mogen schreeuwen. Maar ja, we zijn nog steeds marktleider en hebben de grootste naamsbekendheid. De grootste fout zou zijn om nu plotseling arrogant te gaan doen en te gaan roepen: we doen het op deze manier!’

Uit een ondernemersnest?
Baars: ‘Ondernemersnest? Helemaal niet! Mijn vader is hoogleraar theologie, mijn moeder komt uit de zorg en mijn broer is kunsthistoricus. Ik was echt een buitenbeentje toen ik zei dat ik naar de hogere hotelschool wilde. Tja, dat leidde ertoe dat vrienden van de familie tot op de dag van vandaag op verjaardagen tegen mij zeggen: lekker hoor, die hapjes, die heb jij vast gemaakt! Ik ben opgehouden uit te leggen dat ze je dat niet leren op de hotelschool. En wat ik dan nu doe, daar begin ik niet eens meer aan.’

Waar komen de zakelijke ambities vandaan?
Baars: ‘Ik heb een vreselijk grote drang naar onafhankelijkheid. En ik heb altijd heel plat gedacht dat daar een hoop geld bij hoorde, zodat je de vrijheid hebt om je eigen dingen te doen. Inmiddels denk ik daar ietsje genuanceerder over, maar ik ben wel altijd een vreselijk harde werker geweest.
Een andere drijfveer is mijn fascinatie voor mensen. Ik wil altijd weten wat ze denken en doen. Ik heb ook lang getwijfeld of ik psychologie moest gaan studeren in plaats van de hotelschool. Inmiddels ben ik alsnog aan die studie begonnen.’

En de puur commerciële ambities?
Baars: ‘Of ik een echte handelsgeest heb, bedoel je dat? Nee, dat heb ik niet. Stuur me niet naar een contractbespreking om het onderste uit de kan te halen. Dat moet je me echt niet laten doen. Ik heb gelukkig een collega die dat fantastisch kan. Ik ben meer een commerciële ideeënmachine, ik vind het leuk om steeds weer nieuwe dingen te verzinnen.’

Zoals?
Baars: ‘Hotelletje.nl bijvoorbeeld. Dat draait nu een half jaar. Je denkt eerst: goh, mensen willen iets bijzonders, een klein luxe hotelletje of een bijzondere bed & breakfast. Dan ga je surfen en dan blijkt het er niet te zijn. Dan is het snel bedacht. Je moet net even op het spoor komen. Creativiteit is het leukste. Je moet oppassen dat je niet de gebaande paden blijft bewandelen.’

Uw belangrijkste eigenschap voor succes?
Baars: ‘Ik denk mijn betrokkenheid. Ik ben altijd met mijn team bezig. Ik stop veel tijd in mensen en hun groei.’

Hoe gaat dat?
Baars: ‘Een combinatie van dingen. Een informele sfeer vind ik belangrijk, niet op je tenen hoeven lopen, niet achterom hoeven kijken. Ik probeer mensen ruimte te geven. Ze krijgen verantwoordelijkheid, mogen fouten maken. Ik probeer te vertellen wat ik weet. Niet van die verhalen uit de oude doos, maar gewoon: ervaringen delen. Ik weet van andere bedrijven dat je via de secretaresse een afspraak met de baas moet maken, als dat al een optie is. Soms gaat dat misschien niet anders, maar het lijkt me wel dat je dan niet dicht genoeg bij je mensen staat.’

Typisch vrouwelijk, die betrokkenheid?
Baars: ‘Ja, het is meer een vrouwending om echt in mensen geïnteresseerd te zijn. In veel bedrijven is dat echt een gemis. Want je hebt een product én je hebt mensen. Tenzij je echt een werelduitvinding hebt gedaan, heb je de mensen echt heel hard nodig. It’s all you’ve got!
Aan de andere kant, ze zeggen dat ik ook een aardige dosis mannelijke hormonen heb. Mannen praten onder elkaar veel over successen en omzetten. Zet mij tussen zo’n stelletje mannen en ik praat net zo makkelijk mee over een miljoentje her en der.
Een vrouwelijke ondernemer is niet dat per definitie soft. Ik ben geen mietje. Ik ben hard voor mezelf. Anderen hoeven dat niet voor zichzelf te zijn. Maar ik kan beslist niet tegen getrut. Gezeur op maandagmorgen over pijn in je grote teen, daar kan ik echt niet tegen.’

Vinden ze u leuk op kantoor?
Baars: ‘Dat moet je ze zelf vragen. Bij ons gaat het er in elk geval heel informeel aan toe. We hebben een platte organisatie, er is een fantastisch managementteam en er zijn weinig geschreven regels. We hoeven heus geen vrienden te zijn, maar we weten van elkaar dat we ‘t met z’n allen moeten doen. Iedereen kan dus gewoon tegen me zeggen: Marianne, doe eens effe normaal. Maar er moet ook gewoon gewerkt worden. Fouten maken mag ook bij ons. Dat weet iedereen. Maar ik verlang wel dat de mensen altijd scherp zijn en spreek ze daar op aan.’

Een voorbeeld?
Baars: ‘Nou, laatst was er plotseling een staking op het vliegveld van Barcelona. Lees ik een dag later onze nieuwsbrief. Aanbieding van de dag: Barcelona! Zit je soms te slapen? zeg ik dan. Want zoiets is ontzettend suf natuurlijk. We hebben er hard om lachen, maar het werd wel even gezegd, begrijp je? Er werd trouwens best veel op geboekt, haha! Dat komen ze mij dan natuurlijk wel even vertellen.’

Wat is er na weekendjeweg.nl?
Baars: ‘Carrièregewijs heb ik het gevoel dat het nog maar net begonnen is. Dit is voor mij alles behalve het einddoel. Ik wil steeds nieuwe dingen zien, nieuwe dingen meemaken. Een cliché, ik weet het, maar ik blijf steeds op zoek naar nieuwe uitdagingen.
Ik ben vooral bang voor saai. Laatst was ik bij een vriendin, die net zo’n nieuw vinex-huis had betrokken. Daar word ik dan een beetje depri van. Dat komt allemaal maar om zes uur thuis. En gaat fietsen op zondag, haha! Nee, dat is niks voor mij. Dat is saai en eng.’

AANVULLING Kort na het verschijnen van het artikel in De Zaak, in oktober 2006, verliet Marianne Baars het bedrijf.